الله جمیل ویحب الجمال.
خدازیباست وزیبائی رادوست دارد.
شکی نیست، انسانی که ازهرلحاظ سرفرم است، دررفاه است، نیازمندی هایش برطرف شده مهربان
است. هیکل واندامها ، خوش تراشیده شده، صورت چون ماه، سفیدو درخشنده وفریبنده وتودل برو،
صدایش دلنشین، کلامش شنیدنی ،رفاقتش صمیمی و الی ما شاالله هرچه بیشتردربحرش فرو
می روی، نقصی که نمی بینی ، بلکه باکمالات بیشتری هم آشنا می شوی وبیشترخودباخته اش
می گردی.
الا یا ایها الساقی ادرکاسا وناولها
که عشق اول نمودآسان ولی افتاده مشکلها
نباید ، درچیزوکس دل بست که دل کندن ، کاریست مشکل
خلاصه ، همه به او توجه دارند ولی اوغرق درغرور، به همه بی توجه است وناز می کند وفخر می فروشد.
ای همه دلها به تو مشغول وتو غافل زمیانه !
اما برعکس اگر انسانی ازنظر بدنی رنجوریامعیوب باشد یا از نظر روحی ، روانی کلافه باشد، نمی تواند
لبخند برلب داشته باشد. باده من شکرهم قورت داده نمی شود.
انسان اگرچه خوش تیپ نباشد، اماباخنده، (بشره فی وجهه وحزنه فی قلبه. شادی درصورتش است
وناراحتی دردلش) مهربان ودوست داشتنی جلوه می کند. لذیذ وراحت الحلقوم می شود.
دومیدانی وژیمناستیک سهم بزرگی درمهربانی وعشق دارند.